Z.A çok istenen ve beklenen bir bebek tüm aile için.Onu karnımda taşıdığım hergün; görmediğim henüz tanışmadığım bebeğimi özledim.Onun varlığını hissettiğim andan itibaren benim için hayata dair herşey yeniden şekillendi.Kavuşma gününü beklerken süpriz yapıp 11 gün erken geldi oğlum apayrı bir post konusu olacak şekilde.Onu kucağıma aldığımda dünyanın en güzel şeyi olduğunu düşündüm.
Gecelerimizin kabusu kolik nöbetlerini saymazsak gelişimi hep mükemmeldi oğlumuzun.40 günlükken kanepede diğer tarafına döndü,7 aylık emekledi 10 aylık yürüdü.Tüm motor gelişimlerini vaktinde yada vaktinden evvel geliştirdi.Ama hep bir tuhaflık hissediyorduk.Bir farklılık.Daha önce hiç bir bebeği görmemiş gelişimini izlememiş de olsam bir tuhaflık olduğunu sezinliyordum babası ve oğluma bakan anneaneside her fırsatta bunu dile getiriyordu.
Gelişimlerimiz ilk olarak 12 aylıkken sekteye uğradı.Anne karnından itibaren tüm referans bilgilerle paralel olan gelişimimiz parmakla işaret etmeyi atlaması ile sekteye uğramıştı.Bunu da ilk farkeden müthiş bir hanım olan doktorumuz Esra hanımdı.Esra hanımın adı ile seslendiğinizde bakıyor mu,göz teması kuruyor mu sorularına da her seferinde değil canı isterse şeklinde cevap vermiştik.Esra hanımın tokat gibi yüzümüzde patlayan cevabı ise takip edin otizm belirtileridir bunlar şeklinde olmuştu.
Bir sonraki kontrole kadar oğlumuzun göz teması kurduğunu görüp zaten konduramadığımz ihitmali kendimizce elimine ettik.Esra hanım ise evet göz teması kuruyor ama yinede parmakla işaret gelişmez ise bir çocuk psikiyatristine gösterin tavsiyesinde bulunmuştu.
Biz ise daha hastahanenin bahçesinden çıkmadan tüm kuşkularımızdan kurtulmuş rahatlamış ve yıllardır planlarını yaptığımız, adımlarını attığımız; bebeğimizi İstanbul'dan uzakta bir sahil kasabasında yetiştirme hayalimize bir hafta sonra kavuşacak olmamızın hafifliğine bırakmıştık kendimizi...
Heyhat! hayat sen başka planlar yaparken başına gelenlerdir:)
kuzunun annesi....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder